Historia
Skrótowa historia Międzychodu
Najdawniejsze ślady pobytu człowieka w okolicach obecnego Międzychodu pochodzą ze starszej epoki kamienia — paleolitu. Z okresu późnego paleolitu (ok. 8000 lat p.n.e.) pochodzą znaleziska z Muchocina i Radgoszczy. Na ślady pobytu człowieka w młodszej epoce kamienia - neolicie (ok. 2000 lat p.n.e.) natrafiono w Mierzynie. Z epoki brązu (ok. 1000 lat p.n.e.) pochodzą znaleziska w Mierzynie (ślady osady i cmentarzyska) oraz z samego Międzychodu (cmentarzysko).
W okresie wczesnośredniowiecznym okolice Międzychodu położone były na skraju terytorium zajmowanego przez Polan. O stosunkowo znacznym ich zaludnieniu świadczą grodziska znajdujące się w okolicach miasta pod Gorzyckiem, Muchocinem, Bielskiem i Kolnem. Na zapleczu grodów powstała zapewne osada rzemieślniczo - handlowa zlokalizowana w miejscu z natury obronnym, między Wartą i jeziorem. Położona była przy szlakach handlowych: wodnym biegnącym rzeką i lądowym - wzdłuż niej.
Najdawniejszy odnaleziony dokument potwierdzający istnienie Międzychodu (jako "oppidum") datuje się stosunkowo późno, bo w 1378 r. Wystawiono wtedy dokument w sprawie zamiany Rokitna, posiadłości starosty wielkopolskiego Domarata z rodu Grzymalitów na wsie cysterskie Muchocin i Radgoszcz. Jednakże liczne grodziska z IX i X wieku znajdujące się w pobliżu miasta świadczą o stosunkowo gęstym zaludnieniu tego terenu już we wczesnym średniowieczu, z czego wnioskować należy, że jako osada istniał najprawdopodobniej już wcześniej.
W XIV w. okolice Międzychodu stały się terenem działalności osadniczej cystersów z klasztoru w Zemsku koło Bledzewa. Zachowane źródła archiwalne nie podają, kiedy Międzychód otrzymał prawa miejskie, wiadomo natomiast, że pod koniec XIV wieku był już miastem (własnością prywatną). W ciągu wieków nazwę miasta pisano różnie: Mezichod, Mjendsychod itp. Wiąże się ona z jego położeniem między brodami na rzece Warcie i na wąskim przesmyku przy jeziorze. W XV w. pojawiła się niemiecka nazwa miasta - Birnbaum, oznaczająca gruszę. Według legendy grusza rosła niegdyś na rynku, a rybacy wieszali na niej swoje sieci. Drzewo to znalazło się w herbie miasta, stanowiąc obok muru, pochodzącego z herbu Grzymalitów jego główny akcent. W 1378 roku władał Międzychodem starosta Domarat Grzymała. Od połowy XV wieku miasto stanowiło natomiast własność Ostrorogów, a pod koniec XV wieku było w posiadaniu rodów: Ostrorogów i Skórów Obornickich z Gaju.
W XVI w. pobierano w Międzychodzie myto za przejazd przez most na Warcie oraz cło od płynących w dół rzeki statków. Pobliże Brandenburgii sprawiało, że w mieście osiedlało się wielu Niemców. W końcu XVI w. Jan Ostroróg, starosta malborski, założył tzw. nowe miasto, którego centrum stanowił obecny pl. Kościuszki.
W 1579 r. Międzychód na prawie 200 lat (do 1790 r.) przeszedł w ręce niemieckiego rodu Unrugów (Unruhów). Ród ten przyczynił się do rozwoju miasta, ale jednocześnie poprzez sprowadzenie licznych osadników z Niemiec do znacznego zniemczenia Międzychodu i jego okolic. Krzysztof Unrug w latach 1597-99 zbudował na Lipowcu, nad Jez. Miejskim, zamek (w okolicy dzisiejszej ul. Zamkowej).
Ok. 1600 r. powstała w Międzychodzie gmina ewangelicka, jedna z pierwszych w Wielkopolsce. Dla niej zbudowano zbór na terenie należącym wówczas do wsi Wielowieś. Kronika tej świątyni zawiera wiele ciekawych informacji z dziejów miasta.
Miasto w swych dziejach przeżywało liczne kataklizmy. Do nich należy zaliczyć wojny szwedzkie, które wyrządziły wiele spustoszeń poprzez częste przemarsze wojsk. W 1657 roku kwaterowało w mieście 13 chorągwi Stefana Czarnieckiego, a w roku 1658 Jan Kazimierz z żoną Ludwiką. Tego roku miasto gościło też 10 tysięczną armię cesarską wraz z jej marszałkiem Montecuccolim. W 1705 roku w czasie kolejnej wojny, król szwedzki Karol Gustaw XII stał trzykrotnie kwaterą w plebani pastora Baldego. W 1706 roku miasto płacić musiało 10 tysięcy florenów kontrybucji wojskom polskim i jednocześnie pod groźbą zemsty żywić wojska szwedzkie, które kwaterowały w okolicznych lasach. W 1711 roku maszerowały przez Międzychód oddziały wojska polskiego, saskiego i rosyjskiego, kierujące się na Pomorze, wyrządzając przy okazji wielu szkód. Rekwirowano bydło, konie i drewno budulcowe. Tego roku był tu dwukrotnie August II Mocny. 10 marca 1769 roku przez miasto przeszli konfederaci wielkopolscy w sile 3500 jazdy pospolitego ruszenia z Malczewskim na czele, uchodząc przed płk. Drewitzem, który wkrótce po nich zjawił się w Międzychodzie z 16600 jazdy regularnego wojska i 10 armatami. Pod koniec 1806 roku miasto gościło wojska napoleońskie.
Ludność cierpiała nie tylko z powodu wojen. W 1626 roku obfite żniwo zebrała dżuma. Trzydzieści lat później na tę zarazę zmarło 35% mieszkańców. Największe straty w ludności zarejestrowano w 1709 roku, kiedy to w mieście i okolicy, zmarło 1600 osób. Lata 1852 i 1866 przyniosły nową zarazę - cholerę, która zabrała w pierwszym wypadku 100, w drugim 400 osób. Do najgorszych katastrof należały pożary, które dławiły miasto wielokrotnie. Pierwsza zachowana wzmianka dotyczy 1505 roku, kiedy to miasto spłonęło prawie całkowicie. Kolejny pożar jest wymieniony w 1631, a następnie w latach 1668, 1692, 1712 i 1736, kiedy spłonął trzeci z kolei ratusz z dokumentami miasta. Krzysztof Unruh w 1671 roku w miejscu jednego z pogorzelisk zbudował nowe miasto - dzisiejszy Plac Kościuszki z przyległymi ulicami.
W 1793 w trakcie II rozbioru Polski Międzychód przydzielono Prusom. Na przełomie XVII i XVIII wieku na szeroką skalę zaczęło się rozwijać sukiennictwo. Stało się ono dominującym zajęciem ludności miasta do połowy XIX w. Dla uszlachetnienia sukna pobudowano w mieście młyn z foluszem i farbiarnię. W 1815 roku Międzychód został stolicą powiatu obejmującego jeszcze cztery miasta: Skwierzynę, Bledzew, Kamionnę i Sieraków.
Miasto w końcu XVIII w. przeszło w ręce Mielęckich, a od 1816 r. stało się domeną pruską. Liczba mieszkańców Międzychodu z 1715 w 1800 r. wzrosła do 2637 w 1841 r. W 1888 r. zbudowano pierwszą linię kolejową do Rokietnicy (Poznania), na przełomie XIX i XX w. miasto stało się węzłem kolejowym i niewielkim ośrodkiem przemysłowym.
W początkach 1919 r. okolice na wsch. od miasta stały się terenem walk Powstania Wielkopolskiego. Zacięte boje toczyły się pod Zatomiem Starym, Kolnem i Kamionną. W 1919 roku powstańcy wielkopolscy nie zdołali oswobodzić miasta i Międzychód wrócił do Polski dopiero 17 stycznia 1920 roku na mocy Traktatu Wersalskiego. Zdarzenie to upamiętniono nazwą jednej z głównych ulic miasta. Granica wersalska wytyczona była ok.5 km. na zachód od miasta.
Nadgraniczne miasto miało niewielkie szansę rozwoju. Pewne ożywienie gospodarcze nastąpiło w latach 1924-29, kiedy to w wyniku klęski sówki choinówki w borach Puszczy Noteckiej podjęto masowy wyrąb zniszczonych drzew. Na terenie ówczesnego powiatu międzychodzkiego pracowało 16 tartaków. Drewno wywożono barkami do Europy Zachodniej. W sąsiedztwie miasta czynne były też nieduże kopalnie węgla brunatnego. W latach 1925-26 powstała plaża miejska, sanatorium, rozbudowano gimnazjum. W końcu lat dwudziestych Międzychód stał się znaną w Wielkopolsce miejscowością wycieczkową i wczasową (m.in. z Poznania organizowano pociągi wycieczkowe).
4 września 1939 r. miasto zajęli hitlerowcy. Wielu jego mieszkańców zostało wysiedlonych, część osadzono w więzieniach i obozach, wielu (m.in. starosta i burmistrz) zginęło w miejscach kaźni. Wolność miastu przyniosły 27 stycznia 1945 r. oddziały 1 Armii Pancernej gen. Michaiła Katukowa. Od lutego do kwietnia 1945 r. na Lipowcu kwaterował sztab 1 Frontu Białoruskiego pod dowództwem marszałka Gieorgija Żukowa. Tutaj powstały plany operacji berlińskiej.
W latach 1975-98 miasto i gmina Międzychód była włączona do województwa gorzowskiego.





.jpg)
.jpg)






-1.jpg)
.jpg)





















